AI teksten herkennen kan straks iedereen die het moet weten

Wat er nu verandert

In de tekst die Claude schrijft zit een onzichtbaar watermerk. Aan hoe die tekst leest verandert dat niets. Wat erbij komt is de controle: een API waarmee toezichthouders, media, factcheckers en onderzoekers kunnen opvragen of een stuk tekst dat merkteken draagt. The Decoder schrijft dat de EU AI Act zulke onzichtbare watermerken in AI-tekst inmiddels verplicht stelt.

Er klinkt ook kritiek. Het watermerk kan aan de kwaliteit van de tekst knagen, omdat het model een patroon in zijn woordkeuze moet achterlaten. En het legt iets bloot dat tot nu toe onder de radar bleef: afspraken waarin staat dat AI niet gebruikt mag worden.

Belangrijk voor de nuchterheid: dit gaat om één modelfamilie en om een controle die is bedoeld voor toezichthouders, pers en onderzoek. Het is geen knop die je klant even indrukt. De richting is wel duidelijk.

Waarom ik hier rustig van word

Ik verstop niet dat ik meeschrijf. Dat is precies het punt van hoe ik werk: ik lever het concept, jij haalt eruit wat niet klopt, en de tekst die de deur uit gaat is jouw tekst met jouw naam eronder. Jij blijft de baas over wat er staat.

AI geschreven tekst controleren wordt makkelijker. Dat is alleen vervelend als je deed alsof er geen AI aan te pas kwam. Wie er open over is, heeft van deze API geen last.

In de praktijk vraagt bijna niemand hoe een offerte tot stand is gekomen. Ze vragen of de prijs klopt, of de planning haalbaar is, en of jij de klus doet. Dat verandert niet.

Het contract is het echte punt

AI gebruiken voor offertes, je website of een nieuwsbrief is voor de meeste zelfstandigen geen discussie. Het wordt wel een discussie zodra er een opdrachtgever tussen zit met inkoopvoorwaarden: uitgevers, subsidieverstrekkers, onderwijs, aanbestedingen, grotere organisaties. Daar staat het soms letterlijk in de voorwaarden: geen AI in het geleverde werk.

Tot nu toe was zo'n regel vooral papier. Niemand kon het nakijken. Met een controle-API erbij kan dat wel, en dan is het geen theorie meer.

Reken het even door in je eigen situatie. Je contracten doorlezen kost je een uur van je tijd, één keer. Een opdracht die klapt omdat je een clausule over het hoofd zag, kost je de hele opdracht plus de relatie. Dat is een makkelijke som.

Wat je hier morgen mee kan

Vier dingen, en je bent binnen een uur klaar:

• Zoek in je lopende contracten op het woord AI. Ctrl+F in je pdf's. Meestal staat er niets, en dan weet je dat ook.
• Vraag het bij twijfel gewoon. Eén mail volstaat: "Mag ik AI gebruiken voor klanten in dit project, bijvoorbeeld voor een eerste opzet van teksten?" Negen van de tien keer krijg je een ja, en dan staat het zwart op wit.
• Leg de eindredactie bij jezelf. Wat jij niet zelf hebt gelezen, gaat niet weg. Dat is de enige regel die je echt nodig hebt.
• Maak een korte huisregel. Bijvoorbeeld: eerste opzet mag met AI, cijfers en beloftes controleer ik altijd zelf, en bij opdrachtgevers met eigen voorwaarden vraag ik het vooraf.

En zet er meteen de andere som naast. Wat betaal je nu voor teksten die je uitbesteedt, en wat kost het je aan avonden als je ze zelf schrijft? Pas als die twee getallen op tafel liggen, weet je of een AI-medewerker je iets scheelt. Valt die som niet in jouw voordeel uit, dan zeg ik dat liever voordat je betaalt.